Artykuł 17 ust. 2 szóstej dyrektywy ustanawia zasadę odliczania przez podatnika kwot zafakturowanych mu tytułem podatku VAT od dostarczanych mu towarów lub świadczonych mu usług, o ile owe towary lub usługi są wykorzystywane dla potrzeb jego własnych czynności podlegających opodatkowaniu. Zasada podlega jedynie ograniczeniu, o którym mowa w art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem, państwa członkowskie mogą utrzymać w mocy swe przepisy dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia podatku VAT obowiązujące w chwili wejścia w życie tej dyrektywy. Nałożone zostaje jednak ograniczenie, nie pozwalające na rozszerzanie zakresu wyłączeń, i to zarówno w stosunku do stanu w dniu wejścia w życie dyrektywy, jak i później (wyłączenie raz skasowane nie można przywrócić).
Po otrzymaniu negatywnej interpretacji oraz po jej podtrzymaniu przez Izbę Skarbową w Krakowie, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd zaś wystosował do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne o wiążącą interpretację prawa.