W połowie 1817 wrócił do Warszawy i we wrześniu został powołany do Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego jako wykładowca okulistyki, chorób kości i jamy ustnej. Do jego obowiązków należało również wyrabianie preparatów anatomicznych, za co został dwukrotnie nagrodzony. Pełnił obowiązki profesora kliniki chirurgicznej w Szpitalu św. Ducha. W maju 1823 został stałym profesorem.
W 1826 objął katedrę chirurgii praktycznej z kliniką oftalmologiczno-chirurgiczną. Po upadku powstania listopadowego i likwidacji Uniwersytetu Warszawskiego prowadził prywatną praktykę lekarską w Warszawie. Należał do członków Komisji Egzaminacyjnej lekarskiej przy Radzie Lekarskiej Królestwa Polskiego. W 1838 został członkiem honorowym Rady. Z uwagi na swój charakter, był zarozumiały, uparty, intrygant, stroniący od kolegów i wywołujący zatargi, w czerwcu 1845 został odsunięty od egzaminów. W 1865 w uznaniu zasług naukowych został uhonorowanym dyplomem przez Szkołę Główną.
W 1866 zamieszkał na stałe w majątku Wola Pszczółecka pod Łaskiem.