dwa rozdziały tej pracy zostały opublikowane na łamach „Rozpraw z dziejów oświaty” i „Przeglądu Historyczno-Oświatowego”. W latach 1964–1968 jako starszy asystent w Pracowni Dziejów Oświaty Polskiej Akademii Nauk odbył studia doktoranckie, uwieńczone obroną rozprawy Kształtowanie się szkoły średniej ogólnokształcącej w Polsce w latach 1919–1928.

Z dyplomem doktorskim zatrudniony został na Akademii Medycznej w Poznaniu, gdzie zainicjował działalność Zakładu Pedagogiki Medycznej.

Od 1969 związany był z Wyższą Szkołą Rolniczą w Poznaniu (następnie Akademią Rolniczą im. Augusta Cieszkowskiego); był adiunktem w Katedrze Pedagogiki, kierownikiem Studium Pedagogicznego (od 1972), wicedyrektorem Instytutu Nauk Społeczno-Politycznych (od 1973).

W 1976 uzyskał stopień doktora habilitowanego (rozprawa Ideały wychowawcze II Rzeczypospolitej). Prowadził zajęcia z teorii i historii wychowania, a także seminarium magisterskie, na którym prace dyplomowe przygotowało 37 studentów.

Wraz z początkiem roku akademickiego 1978/1979 przeszedł do pracy w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Słupsku, gdzie kierował Zakładem Pedagogiki. Pełnił też funkcję dziekana Wydziału Pedagogicznego (1979–1986).