W 1910 jako inżynier górniczy został stałym współpracownikiem Rosyjskiego Komitetu Geologicznego. W 1911 uczestniczył w badaniu terenów naftowych na Kaukazie (Majkop), prowadzonym przez Karola Bohdanowicza. W 1912 udał się do Niemiec, na uniwersytet w Tybindze, w celu pogłębienia studiów i przygotowania się do objęcia katedry geologii i paleontologii. W sierpniu 1914 przeniósł się do Zurychu, gdzie pracował u prof. Schardta. Badał granicę między jurą środkową i górną na obszarze jury szwabsko-szwajcarskiej. Przez rok pełnił obowiązki asystenta mineralogii u prof. Ulricha Grubenmanna.

W 1920 przyjechał ze Szwajcarii do kraju. Zatrudnił się w tworzącym się wówczas Polskim Państwowym Instytucie Geologicznym (przemianowanym później na Państwowy Instytut Geologiczny) w Warszawie, gdzie objął stanowisko adiunkta, a w 1922 geologa PIG. Zajmował się początkowo badaniem utworów jurajskich okolic Radomska i występujących w nich rud żelaza. W 1920 został również mianowany profesorem geologii w Instytucie Pedagogicznym Liceum Krzemienieckiego, a w 1921 profesorem geologii i paleontologii Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie.