W 1970 roku Lall wyeliminował w 1 rundzie Guillermo Vilasa, a w 1/16 finału uległ Clarkowi Graebnerowi. Pozostałe starty wimbledońskie kończył wcześniej. Do historii przeszedł pojedynek 2 rundy z 1969 roku, kiedy Hindus postawił wielki opór zmierzającemu po drugi wielkoszlemowy komplet czterech wygranych Rodowi Laverowi. Dwa pierwsze sety wygrał Lall, wyrównana walka trwała także do połowy trzeciego seta, ale od stanu 3:3 w tej partii wszystkie kolejne gemy zdobywał Lavea, który wygrał ostatecznie 3:6, 4:6, 6:3, 6:0, 6:0. W 1964 roku Lall został wyeliminowany na Wimbledonie w 1 rundzie przez Manuela Santanę. Przegrywał także m.in. z Rogerem Taylorem (2 runda, 1963), Cliffem Drysdale’em (1966, 2 runda), Mikiem Sangsterem (2 runda, 1967), Ismailem El Shafei (1 runda, 1968), Philem Dentem (1 runda, 1971), Jürgenem Fassbenderem (2 runda, 1972 – w roku wimbledońskiego bojkotu). W 1973 roku Lall przegrał na Wimbledonie z Björnem Borgiem, późniejszym wielokrotnym triumfatorem turnieju, z którym stoczył zacięty tie-break przegrany 18–20 (w tym okresie tie-breaki na Wimbledonie grano przy stanie 8:8 w secie, a cały mecz zakończył się zwycięstwem Borga 6:3, 6:4, 9:8).