Niebawem okazało się, że oddziały partyzanckie są wyczerpane, wobec czego Czolokaszwili musiał uciekać do Turcji, gdzie dołączyło do niego kilku emigrantów. Razem przenieśli się do Francji.
Jego życie we Francji było ciężkie. Zmarł na gruźlicę w roku 1930. Początkowo pochowano go na cmentarzu św. Audoena w Paryżu. Później jego grób przeniesiono na cmentarz w Leuville-sur-Orge, gdzie chowano gruzińską emigrację.
Dziedzictwo Postać Czolokaszwilego została zapomniana w czasie blisko 70-letniej przynależności Gruzji do ZSRR. Razem z przypływem nastrojów narodowo-liberalnych pod koniec lat 80. XX wieku, postać Czolokaszwilego uznano za wiodący symbol gruzińskiego patriotyzmu i narodowego oporu wobec rządów radzieckich. Jego portrety pojawiały się na wszystkich manifestacjach protestacyjnych. Zainteresowanie osobą Czolokaszwilego wzrosło szczególnie w roku 1990, po powrocie do kraju jego towarzysza broni, Aleksandra Sulkaniszwilego, ze sztandarem powstańczym Kakucy.