został on wybrany na urząd pierwszego prezydenta Republiki Kuby. Wojna dziesięcioletnia była pierwszym poważnym zrywem niepodległościowym wyspy i pierwszą próbą wyzwolenia wszystkich niewolników. Wojna toczyła się pomiędzy dwoma stronnictwami. Do pierwszego stronnictwa należeli plantatorzy tytoniu i rolnicy ze wschodniej Kuby, wspierani przez Mulatów i część niewolników. W przeciwnym obozie znaleźli się plantatorzy trzciny cukrowej z zachodniej części wyspy oraz wojska hiszpańskiego gubernatora Kuby. Plantatorzy trzciny cukrowej opowiadali się przeciwko abolicjonizmowi, ponieważ do uprawy trzciny cukrowej potrzebna była duża liczba rąk do pracy (niewolników). Hugh Thomas, brytyjski historyk, doszedł do wniosku, że wojna dziesięcioletnia była konfliktem pomiędzy Kreolami (potomkami europejskich kolonizatorów, urodzonymi na Kubie) a imigrantami z Hiszpanii. Siły gubernatora otrzymywały wsparcie od bogatych kupców hiszpańskich. Początkowo prowadziły one taktykę defensywną, jednak w miarę rozwoju sytuacji na ich korzyść przemówił stały dopływ zaopatrzenia.