hrabiego Leven, utworzył nowy rząd, którego przedstawiciele spotkali się z Oliverem Cromwellem 4 października.
Wojna przeciw angielskiemu parlamentowi i osobista porażka Campbella Sojusz rozpadł się nagle po egzekucji króla Karola I 30 stycznia 1649 r. Śmierć króla wywołała falę zamieszek w Szkocji. Argyll stracił kontrolę nad polityką narodową.
Razem ze stronnictwem Covenanter zaprosił nowego króla, Karola II do Szkocji. Podczas wizyty w Szkocji, Karol II podpisał pakt i potępił Montrose'a. Argyll pozostał przy władzy. Argyll zamierzał wydać swoją córkę za mąż za króla. 1 stycznia 1651 r. koronował go na króla Szkocji w Scone. Jednak jego władza zmalała na rzec partii Hamiltona. Argyll stanowczo sprzeciwiał się ekspedycji przeciw Anglii, jednak nie mógł jej zapobiec. Wskutek nieudanej interwencji spadło znaczenie Szkocji. Argyll przebywał w zamku Inveraray przez prawie rok, odseparowany od życia politycznego. Przystąpienie Szkocji do rządzonej przez Cromwella Wspólnoty Angielsko-Szkockiej stanowiło jego osobistą klęskę. Nie sprawdziła się jego polityka. Ponadto całkowicie stracił władzę. Wpadł w ogromne zadłużenie.