Od 1968 roku startował okazyjnie w wyścigach samochodów sportowych, by w 1971 roku powrócić do Formuły 1 w barwach zespołu Johna Surteesa. W swoim pierwszym występie po sześcioletniej przerwie, zajął czwarte miejsce, a było to słynne Grand Prix Włoch 1971, gdzie Peter Gethin ustanowił ówczesny rekord średniej prędkości wyścigu F1 – 242,616 km/h, a pierwszych pięciu kierowców na mecie dzieliło zaledwie 0.6 sekundy.
Równocześnie reprezentował barwy zespołu Surteesa w Formule 2, gdzie w 1972 zdobył tytuł Mistrza Europy, wygrywając pięć z 14 wyścigów.
W sezonie 1972, swoim najlepszym w Formule 1, zajął drugie miejsce w Grand Prix Włoch, a w punktacji generalnej uplasował się na ósmym miejscu.
W 1973 roku notował słabe wyniki, nie zdobywając ani jednego punktu, ale do historii sportu przeszedł, gdy podczas Grand Prix Południowej Afryki na torze Kyalami wyciągnął z płonącego bolidu Shadowa Claya Regazzoniego. W uznaniu tego czynu został odznaczony Medalem Jerzego.
W 1974 roku został trzecim kierowcą zespołu McLarena, partnerując Emersonowi Fittipaldiemu oraz Denny Hulme’owi. Podczas Grand Prix Południowej Afryki na torze Kyalami po raz drugi w swojej karierze stanął na podium wyścigu F1;