Na bardziej południowe miejsce uformowania się grupy wskazuje odkrycie, opisanego w 2014 roku przez tenże zespół Langera, wenezuelskiego Tachiraptora, który mógł należeć do najprymitywniejszych Averostra, wywodzących się z samego pnia tej grupy, choć nie można wykluczyć, że stanowił on ich grupę zewnętrzną. Konkurencyjna hipoteza Carrano i in. wskazuje raczej na przełom hettangu i synemura, za najstarszego przedstawiciela kladu uznając sinozaura.
Innym wczesnym przedstawicielem Averostra mógł być kriolofozaur z wczesnojurajskich Gór Transantarktycznych, wyróżniający się grzebieniem na głowie, tworzonym przez kości łzowe. Jednak nie wszyscy autorzy zaliczają go do tej grupy, umieszczając go w innej grupie neoteropodów w kladzie z dilofozaurem i drakowenatorem. Pewności nie ma również co do wspominanego już Sinosaurus triassicus, który mógł być bazalnym tetanurem, ale mógł też należeć do wspomnianego kladu dilofozaura poza Averostra, oraz berberozaura z wczesnojurajskich gór Atlas. Autorzy pracy opisującej rodzaj widzieli w nim pierwotnego abelizauryda, a więc z drugiej strony dość zaawansowanego już ceratozaura, inni za bardziej pierwotnego ceratozaura bądź też krewniaka dilofozaura, nie należącego wcale do Averostra.