Inny z niemieckich asów myśliwskich, porucznik Kurt Wintgens z Fokkerstaffel Falkenhausen, zestrzelił na swoim E.IV numer 124/15 pięć samolotów przeciwnika: 20 maja dwumiejscowego Nieuporta z eskadry N 68, 21 maja dwusilnikowego Caudrona, 17 czerwca Farmana z eskadry MF 70, 23 czerwca Nieuporta 16 z eskadry N 124 i 30 czerwca Farmana. Służąc następnie w Jagdstaffel 1, Wintgens odniósł na E.IV co najmniej dwa zwycięstwa, zestrzeliwując 24 września Royal Aircraft Factory B.E.12 i Martinsyde G.100; zginął następnego dnia, pilotując swego ulubionego Fokkera, zestrzelony przez myśliwiec SPAD S.VII z eskadry N 3.
Większość myśliwców E.IV przybyła na front na przełomie kwietnia i maja 1916 roku, tuż przed wprowadzeniem dwupłatowych myśliwców klasy D, które pod względem siły bojowej, zwrotności i właściwości lotnych okazały się znacznie lepsze. Według sporządzanych co dwa miesiące wykazów, najwięcej E.IV w eskadrach bojowych znajdowało się 30 kwietnia 1916 roku (28 sztuk), 30 czerwca (29) i 31 sierpnia (25), a następnie ich stan zmalał do 16 sztuk 31 października i zaledwie dwóch egzemplarzy według stanu na 31 grudnia. Po śmierci Immelmanna wszystkie Fokkery E.I – E.IV zostały wycofane z frontu zachodniego, trafiając do szkolenia i na front wschodni.