Wyżej dolina się rozszerza, a stoki stają się łagodniejsze. Ta część doliny, długości ok. 2 km, zwie się Półgórą (słow. Polhora) i jest zwykle bezwodna. Jej dno zasłane jest w większości skalnym gruzem, a na zboczach zwracają uwagę oryginalnie ukształtowane formy skalne, noszące nazwy: „Janosik”, „Niedźwiedź”, „Wielbłąd” czy „Sowa”. Na wysokości ok. 820 m n.p.m., w miejscu zwanym Vidová, w osi doliny wyrasta wzniesienie Kubín (1000 m n.p.m.) z wysoką na 150 m skałą zwaną Sokołem (słow. Sokol). Tu dolina rozwidla się na dwie gałęzie.
Gałąź prawa (północno-wschodnia), zwana również Sokołem, to znów wąski wąwóz o kilkumetrowej zaledwie szerokości, ograniczony pionowymi ścianami skalnymi. Dno tego odcinka, o znacznej stromości, podzielone jest na kilka stopni, w których występują dobrze wykształcone kotły eworsyjne. Otoczeniem wąwozu są wysokie skały na stokach Prosiecznego i Kubína, w tym wspomniany Sokół. Również ten odcinek jest przez większą część roku bezwodny – woda pojawia się z reguły w czasie wiosennych roztopów i po większych opadach. Najwyższa część Sokoła ma już łagodny charakter i wyprowadza na łąki Svoradu.