Pod pseudonimem Prawdosław ogłosił rozprawkę Romantycyzm i filozofja w „Dziadach” (1890), w której podjął próbę wykładu ideologii mickiewiczowskiej; uznał, że Dziady zawierają więcej tajników ducha niż Boska komedia. Z innych prac Adamskiego dotyczących szeroko pojętej filozofii i literatury wymienić można: Znaczenie formy u scholastyków (1877), Bronisława Trentowskiego „Panteon wiedzy ludzkiej…” rozebrany i oceniony (1883), Bohdan Zaleski w poezji (1887). W 1877 wydana została w Poznaniu patriotyczna mowa Adamskiego, wygłoszona w jednym z lwowskich kościołów ku czci poległych uczestników powstania styczniowego (jeszcze przed przyjęciem przez niego święceń kapłańskich).
W okresie pracy duszpasterskiej w poznańskim kościele podominikańskim Adamski udzielał się także społecznie, wspólnie z ks. Józefem Kłosem biorąc udział w pracach dobroczynnych. Na cele dobroczynne głosił w 1896 kilka odczytów. Od 1895 był członkiem zwyczajnym wydziału historyczno-literackiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.