W 1936 roku został profesorem psychiatrii na Uniwersytecie Tokijskim i dyrektorem uniwersyteckiej kliniki psychiatrycznej. W latach 1953–57 był dziekanem uczelni. W 1958 roku osiągnął wiek 60 lat i musiał opuścić katedrę; został wtedy dyrektorem nowo otwartego instytutu i szpitala neuropsychiatrycznego w Tokio. Zmarł w 1980 roku, wspomnienie o nim napisał Yasuo Shimazono.
Od dzieciństwa pasjonował się grą w baseball, grał na pozycji miotacza (był leworęczny). W latach 1962–65 był 3. komisarzem Japońskiej Ligi Baseballu Profesjonalnego.
Uchimura był autorem istotnych prac na temat patologii hipokampa. Największa z tętnic zaopatrujących ten obszar mózgu określana bywa jako tętnica Uchimury. Zapoznał japońskich psychiatrów z pracami Jaspersa i Schneidera, w 1953 roku przetłumaczył na japoński Allgemeine Psychopathologie pierwszego z nich. Razem z Haruo Akimoto prowadził badania nad epidemiologią schizofrenii w Japonii w latach 30. Wspólnie z Oyamą poszukiwał nieprawidłowości budowy ośrodkowego układu nerwowego u chorych na schizofrenię, odnotowując m.in. poszerzenie układu komorowego.