szczelić, przyczym to – drzewo, strzelić, przytrzymaj to; uproszczenia w wygłosie „ść” na ś, np.: kłaś, slyś = kłaść, zleźć; osłabienie lub redukcja „ł”, które jest w wygłosie lub kończy grupę spółgłoskową (a jest przed samogłoską „o” lub „u”), np.: t(ł)uk sie, g(ł)owa, płosed, mia(ł)a, jåd - tłukł się, głowa, poszedł, miała, jadł; słabo artykułowane „ch” i jego skłonność do zaniku, np.: jeʰåł, sʰłody - jechał, schody; zastępowanie w grupach spółgłoskowych skłonnego do zaniku „ch” przez „k” lub „f”, np.: kfała, kfila, kciåł, tfůrz - chwała, chwila, chciał, tchórz; uproszczenia w śródgłosie grup rdł → rł, łn → łń, stn → sn, rnk → rk, śln → śń, np.: garło, pöłnie, krzesny, gårka, ziårko, naumyśnie, maśnicka = gardło, południe, chrzestny, garnka, ziarnko, naumyślnie, maślniczka; labializacja nagłosowego i śródgłosowego „o” oraz nagłosowego „u”, np. łokropnie, łu nås, chłodziuł – okropnie, u nas, chodził; prejotacja samogłosek „a”, „e”, „i”, np. ʲinacy, ʲigła, ʲanioł, ʲEwa, = inaczej, igła, anioł, Ewa; przydech – poprzedzanie samogłosek słabym krtaniowym „h”, np. ʱAmeryka, ʱAnna, ʱarmata – Ameryka, Anna, armata; zanik zwarcia „ń”, które kończy sylabę, np.