W latach 90. odwiedził Albanię.
Pierwsze utwory poetyckie, które pisał pod koniec lat 30. znalazły się w tomiku Lundërtarë, wydanym w 1944. Swoje przeżycia więzienne opisał w Księdze więziennej – zbiorze poezji, wydanym w Rzymie w roku 1959. Wydał także dwa tomiki poezji w dialekcie gegijskim – Rusha i Meridiana.
Szczególnie cenne w dorobku Pipy są jego dzieła z zakresu krytyki literackiej i historii kultury albańskiej. W latach 1989–1990 wydał dwie książki poświęcone polityce językowej w Albanii, w czasach Envera Hodży, twórczości literackiej w tym okresie i funkcjonowania systemu politycznego Albanii. Ostatnie lata swojego życia spędził w Waszyngtonie, gdzie wydawał pismo Albanica. Imię Pipy nosi jedna z ulic w Durrësie.
Dzieła 1944: Lundërtarë (Marynarze, wyd. Tirana) 1959: Libri i burgut (Księga więzienna, wyd. Rzym) 1968: Rusha. (wyd. Monachium) 1968: Montale and Dante. (wyd. Minneapolis) 1969: Meridiana. (wyd. Monachium) 1978: Albanian folk verse. Structure and genre. (wyd. Monachium) 1978: Albanian literature. Social perspectives. (wyd. Monachium) 1978: Hieronymus de Rada. (wyd. Monachium) 1984: Studies on Kosova (wspólnie z: Sami Repishti), (wyd. New York) 1989: The politics of language in socialist Albania. (wyd. New York) 1990: Albanian Stalinism. Ideo-political aspects. (wyd.