Po wyzwoleniu powróciła do Łodzi, a jesienią 1945 r. wznowiła studia w Poznaniu. Dyplom samodzielnego uprawiania zawodu lekarza otrzymała w styczniu 1948 r. W tym samym roku podjęła pracę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1953 r. uzyskała I stopień specjalizacji, a już w listopadzie 1954 r. II stopień specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych. W okresie tym Zofia Lewenstam prowadziła też Przykliniczną Poradnię Hematologiczną.
W 1954 r. w wyniku nakazu pracy, który wystawiono jej mężowi, trafiła do Słupska, gdzie objęła stanowisko Ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych tutejszego Szpitala Miejskiego, które sprawowała przez 29 lat. Poza pracą w Oddziale utworzyła poradnie specjalistyczne: endokrynologiczną (z której wyodrębniła się później diabetologiczna), a także pierwszą w Polsce działającą poza miastem akademickim, poradnię kardiologiczną (1956 r.). Ponadto była też działaczką i okresowo Przewodniczącą Oddziału Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz założycielką Oddziału Towarzystwa Internistów Polskich. W latach siedemdziesiątych pełniła obowiązki wicedyrektora Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Słupsku.