Dzięki taczce pełnej złota kupiec ratuje się przed bankructwem i wyraża zgodę na małżeństwo swojej córki z synem Dominika.

Sztuka akcentowała przede wszystkim podobieństwa pomiędzy prostym rzemieślnikiem i bogatym kupcem (obaj zajmują się sprzedażą), tym samym podkreślając prawo do społecznego awansu tego pierwszego. Podejmowała też temat niesprawiedliwości wynikającej z różnic urodzenia i podkreślała prawo do miłości z wyboru, niezależnej od pozycji społecznej i posiadanego majątku.

Sztuka w Polsce Sztuka została przełożona przez Wojciecha Bogusławskiego na potrzeby Teatru Narodowego, którego był wówczas dyrektorem. Utwór wystawiono w 1790 roku, a w rolę "occiarza" wcielił się sam tłumacz. Sztuka cieszyła się ogromną popularnością – w latach 1790–1793 wystawiano ją aż 23 razy. W swoim przekładzie Bogusławski zawarł liczne przeróbki w stosunku do oryginału, dzięki czemu utwór stał się wyrazem ambicji nie tylko drobnych kupców i rzemieślników, ale także miejskiej inteligencji. Szczególną popularnością cieszyła się dodana przez tłumacza do