Panklastyt – ciekły materiał wybuchowy złożony z ciekłego paliwa oraz ciekłego tetratlenku diazotu () jako utleniacza. Paliwem mogą być np. disiarczek węgla, nafta, benzyna, oleje roślinne itp. i ich mieszaniny. Wg opisów z XIX w. panklastyty są odporne na uderzenie i ogień (ulegają spaleniu, a nie wybuchowi), a do wybuchu konieczne jest zastosowanie detonatora. Ich niekorzystną cechą jest generowanie podczas wybuchu dużych ilości szkodliwych tlenków azotu, co stanowi zagrożenie dla środowiska i osób znajdujących się w pobliżu miejsc wykonywania wybuchów.
Panklastyty zostały opracowane przez francuskiego chemika w 1878 r.
Typy panklastytów W zależności od zastosowanego paliwa, Turpin podzielił panklastyty na 4 grupy: 1. Zawierające disiarczek węgla, . 2. Zawierające węglowodory: 1) produkty z przeróbki ropy naftowej (oleje, nafta, benzyna, eter naftowy i in.) 2) produkty z przeróbki węgla kamiennego (benzen, toluen, ksyleny, naftalen, smoła pogazowa i in.). 3. Zawierające tłuszcze: 1) oleje roślinne 2) tłuszcze zwierzęce (masło, łój, smalec itp.) 3) produkty z przeróbki tłuszczów (triacyloglicerole, margaryna, gliceryna itp.) 4) produkty zwierzęce zawierające tkankę tłuszczową (nóżki wołowe, nóżki baranie, ryby, wątroba dorsza, spermacet itp.). 4.