Ostatecznie Konstantyn Tich dzięki poparciu bojarów tyrnowskich został obwołany carem i Mico Asen musiał uchodzić ze stolicy, choć walki między pretendentami do władzy miały potrwać jeszcze kilka lat. W 1258 roku, po śmierci ojca Ireny, koronę cesarską włożono na głowę jej 8-letniego brata, Jana IV Laskarysa. Jednak już w następnym roku w wyniku przewrotu wojskowego władzę w cesarstwie nicejskim przejął Michał Paleolog, przyjmując tytuł współcesarza. Kiedy w trzy lata później, w 1261 roku Michał VIII Paleolog proklamował odrodzenie Cesarstwa Bizantyńskiego, a 11-letniego wówczas brata Ireny kazał oślepić i odsunął od władzy, Konstantyn Tich nadal był zajęty walką z Mico Asenem na południu Bułgarii i z Węgrami, popierającymi drugiego z kontrkandydatów do korony carskiej, na zachodzie.
Irena nie zapomniała krzywd doznanych przez rodzinę. Miała się stać w najbliższych latach najzaciętszą przeciwniczką nowego cesarza bizantyńskiego. To ona stała za antybizantyńskimi poczynaniami męża, który po umocnieniu swej władzy, w 1262 roku najechał ziemie cesarstwa, a w 1264 roku, na czele połączonych wojsk bułgarsko-tatarskich spustoszył Trację, czego Michał VIII omal nie przypłacił życiem.