Od 30 czerwca 1899 r. dowódca 2 Dywizji Kawalerii, od 20 listopada 1901 szef sztabu Wojska Dońskiego. Na początku zamieszek w Królestwo Polskim 7 marca 1905 r. mianowany komendantem Twierdzy Warszawa, w tym samym roku 4 lipca przeniesiony na stanowisko dowódcy 13 korpusu. Od 1906 zastępca dowódcy Wileńskiego Okręgu Wojskowego. 6 grudnia 1907 mianowany generałem kawalerii. Od 17 marca 1909 r. dowódca Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.
Na początku I wojny światowej Paweł Plehwe został dowódcą rosyjskiej 5 Armii mającej za zadanie odeprzeć austro-węgierskie siły atakujące z Galicji. Na przełomie listopada i grudnia 1914 uczestniczył w nierozstrzygniętej bitwie pod Łodzią. W 1915 objął dowodzenie rosyjską 12 Armią, którą dowodził w II bitwie nad jeziorami mazurskimi (zakończonej zwycięstwem wojsk niemieckich). Następnie ponownie objął dowództwo 5 Armii, realizując zadania bojowe. Od grudnia 1915 do lutego 1916 naczelny dowódca Frontu Północnego. Z powodu pogarszającego się zdrowia w lutym 1916 roku przeniesiony w stan spoczynku i wyznaczony członkiem Rady Państwa. Zmarł tego samego roku w Moskwie.
Bibliografia Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t.