Podczas kreowania siedemnastu ról w operach Händla (m.in. w Giulio Cesare, Orlando, Rodelinda), jego relacje z kompozytorem gwałtownie się zmieniały. Po rozpadzie Royal Academy w 1728, Senesino śpiewał w Paryżu (1728) i w Wenecji (1729). W 1730 został ponownie zaangażowany przez Händla - zaśpiewał wówczas w jego nowych operach i oratoriach (Esther, Deborah oraz w dwujęzycznej wersji "Acisa i Galatei"). Jego niechęć wobec Händla stała się wielka, gdy w 1733 dołączył do konkurencyjnego zespołu operowego. Występował równolegle z innym słynnym kastratem - Farinellim, a ich spotkanie na scenie (w pasticcio Artaserse) jest znanym incydentem odnotowanym przez historyków. left|200px|Senesino, ok. 1720

Powrót do Włoch i wycofywanie się z występów publicznych Senesino opuślił Anglię w 1736 i wystąpił w kilku przedstawieniach we Włoszech. Śpiewał we Florencji w latach 1737–1739 i w Neapolu (do 1740), gdzie dał swój ostatni występ w operze Porpory Il trionfo di Camilla w Teatro San Carlo. W tym czasie jego śpiew wydawał się publiczności staroświecki. Powrócił do miasta swojego urodzenia, zbudował willę, którą urządził w sposób angielski, jako służących zatrudnił czarnych niewolników, sprowadził małpę i papugę.