W czasie rewolucji lutowej został uwolniony przez Rząd Tymczasowy i otrzymał stanowisko komisarza generalnego ds. departamentów Ardèche, Haute-Loire, Loire i Rhône. 28 kwietnia 1848 został wybrany do Zgromadzenia Narodowego, gdzie zasiadał na lewicy, zajmując się głównie problemami robotników. Po dniach czerwcowych promował kandydaturę Alexandre’a Ledru-Rollina na prezydenta republiki.
W pierwszych latach II Cesarstwa był aktywnym opozycjonistą, przez co musiał uciekać za granicę i powrócić do zawodu drukarza. Do Francji wrócił w 1859, gdzie pracował w gazowni paryskiej, a w 1861 wydał wspomnienia więzienne. Po obaleniu cesarstwa na nowo został wybrany deputowanym; ponownie zasiadał na lewicy, uczestnicząc w szybko zerwanych negocjacjach pomiędzy rządem Thiersa a Komuną Paryską. W 1876 zakończył karierę polityczną.
Bibliografia
P.Beik, Louis Philippe and the July Monarchy, Princeton, N.J., Van Nostrand 1965 P.Vigier, La monarchie de juillet, Paris 1962, Hachette
Kategoria:Francuscy politycy Kategoria:Francuscy rewolucjoniści Kategoria:Urodzeni w 1808 Kategoria:Zmarli w 1883