Ratledge najpierw zainteresował się pianistą Billem Evansem, ale w wieku 17 lat jego mistrzem stał się Cecil Taylor.
Do tej samej szkoły uczęszczał także Robert Ellidge Wyatt, który chodził do tej samej klasy i przyjaźnił się z młodszym o dwa lata bratem Ratledge’a – Hugh. Normalnie kontakty uczniów starszych z uczniami młodszymi nie były dopuszczalneGraham Bennett. Sof Machine. Out-Bloody-Rageous. Str. 30. Jednak Ratledge piastował w szkole pozycję szkolnego prefekta, która nakładała na niego obowiązek asystowania w domowych zajęciach młodszych uczniów i utrzymywania wśród nich porządku. To stanowisko pomogło mu w kontaktach z Robertem, który posiadał album Cecila Taylora. Był to rok 1960.
Wtedy Mike ostatecznie stracił zainteresowanie tradycyjną klasyczną muzyką i zaczął brać lekcje pianistyki jazzowej. Brał także udział w szkolnych przedstawieniach teatralnych.
W drugiej połowie 1960 r. przybył do Canterbury Australijczyk Daevid Allen właściciel 200 jazzowych płyt, które wywarły wpływ na całe Canterbury. Mike wspominał Daevid wywarł fantastyczny wpływ na Canterbury w tym czasie. Przywiózł około dwustu jazzowych płyt i nawrócił każdego w Canterbury na nie. Nie wiem, co by się stało bez nichIbid. Str. 37.