Na początku XIII wieku w klasztorze tym praktykował późniejszy mistrz zen Ryōnen Myōzen (1184–1225)Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. s. 21.. Jako kilkunastoletni chłopiec studiował w tym klasztorze także późniejszy twórca szkoły sōtō i uczeń Ryōnena – Eihei Dōgen (1200–1253)Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. s. 54.. Co więcej, w 1218 roku przyjął wskazania bodhisattwy w tym klasztorze uczeń Dōgena i spadkobierca jego Dharmy – Koun Ejō (1198–1280)Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. s. 124..
W 1571 Enryaku-ji został całkowicie spalony przez Nobunagę Odę (1534–1582), któremu potęga kleru buddyjskiego przeszkadzała w sprawowaniu niepodzielnej władzy nad centralną częścią Honsiu. Większość z kilku tysięcy mieszkańców została zabita.
Obecne budowle pochodzą z rekonstrukcji prowadzonych od XVI wieku. Zespół świątynny jest podzielony na trzy rejony: Tōdō, Saitō, Yokawa. Każdy z nich posiada główny pawilon (chūdō) i kilka innych o różnym przeznaczeniu.
W 1994 kompleks został wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO jako część zespołu zabytkowego dawnego Kioto, Uji i Ōtsu.
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Świątynie buddyjskie w Japonii Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Japonii Kategoria:Skarby Narodowe Japonii Kategoria:Klasztory buddyjskie w Japonii Kategoria:Obiekty budowlane w Ōtsu