Problem zapożyczeń w badaniach germanistycznych W literaturze germanistycznej słownictwo zapożyczone jest często dzielone na 1) zapożyczenia zewnętrzne (äußeres Lehngut) i 2) zapożyczenia wewnętrzne (inneres Lehngut). W przypadku 1) przejęta jest z innego języka (czasem nieco zmieniona) forma (pisownia i/albo wymowa). Zgodnie z tradycją purystyczną sięgającą XIX wieku rozróżnia się pomiędzy zapożyczeniami (Entlehnungen, Lehnwörter) i wyrazami obcymi (Fremdwörter). Te pierwsze wykazują wysoki stopień asymilacji formalnej (pod względem pisowni, wymowy, fleksji), por. (latynizmy) Fenster, Wein, Straße, (anglicyzmy) Sport, Streik, natomiast wyrazy obce są niezasymilowane pod względem formy, por.: charmant, Airbag, StatementHadumod Bußmann: Lexikon der Sprachwissenschaft, 2. wyd. Stuttgart: Alfred Kröner Verlag, 1990, s. 215.Horst Haider Munske: Englisches im Deutschen. Analysen zum Anglizismenwörterbuch, [w:] (red.) H. H. Munske, Deutsch im Kontakt mit germanischen Sprachen: Tübingen: Max Niemeyer, 2004, s. 156 nn.Ryszard Lipczuk: Walka z wyrazami obcymi w Niemczech – historia i współczesność. Kraków: Universitas, 2014, s. 12 n.. Przegląd koncepcji autorów niemieckich na ten temat znajdujemy w monografii Marty CzyżewskiejMarta Czyżewska: Der Allgemeine Deutsche Sprachverein und das Fremdwort.