W styczniu 1914 był inicjatorem powstania Towarzystwa Ukraińskich Strzelców Siczowych. W sierpniu 1914 został szefem Ukraińskiego Zarządu Wojskowego, kierującego formowaniem Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych. W latach 1918–1919 członek Ukraińskiej Rady Narodowej. Po upadku Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji w Wiedniu, po powrocie w 1927 wycofał się z życia publicznego, był adwokatem w Gwoźdźcu.
Był wydawcą i redaktorem wydawanych w Kołomyi pism: Громада (1896–1897), Зоря (1904), dwutygodnika Хлопська правда (1903, 1909), tygodnika Громадський голос (1919), kalendarzy: Запорожець i Отаман. Redaktor odpowiedzialny dwutygodnika Січовий голос (1919).
Autor prac historycznych: Про велику Французьку революцію (1913, 1918, 1934), Російська цариця Катерина II (1927), Боротьба італійців за свободу та соборність (1928).
Bibliografia Niefortunny występ posła Trylowskiego. „Nowości Illustrowane”. 13, s. 7–8, 27 msrca 1909. Biogram Трильовський Кирило w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko;