Od 21 marca 1793 sekcje zyskały dodatkowe kompetencje w postaci kontroli cudzoziemców zamieszkałych na ich terenie, a następnie, po uchwaleniu dekretu o podejrzanych - także kontroli postawy obywatelskiej swoich członków. Przedstawiciele komitetów rewolucyjnych każdej sekcji mogli wydawać nakazy aresztowania, wskazywać Komitetowi Bezpieczeństwa Powszechnego osoby uznane za przeciwników rewolucji, a obywatelom aktywnie w nią zaangażowanym wydawać stosowne świadectwa, które od połowy roku 1793 stały się dokumentem niezbędnym do podjęcia pracy czy osiedlenia się na stałe w Paryżu.
Każda sekcja była również zobowiązana do partycypacji w tworzeniu ochotniczych sił zbrojnych Paryża - oddziały z sześciu sąsiadujących ze sobą sekcji tworzyły legion. Obywatele sami wybierali swojego dowódcę oraz jego zastępcę i adiutanta. W zależności od liczebności danej sekcji wystawiane były oddziały liczące od 100 do 130 osób. Również działalność oddziałów sekcyjnych miała charakter spontaniczny i ściśle wiązała się z bieżącymi wydarzeniami: sekcje i ich oddziały przesądziły o przebiegu wydarzeń 10 sierpnia 1792, gdy upadła monarchia, 2 czerwca 1793, gdy odsunięci od władzy zostali żyrondyści, jak i w dniu przewrotu thermidoriańskiego.
Instytucja sekcji została zniesiona w czasach Dyrektoriatu.
Bibliografia J. Baszkiewicz, S. Meller, Rewolucja francuska 1789-1794: Społeczeństwo obywatelskie, Warszawa 1983
Kategoria:Rewolucja francuska