Po plebiscycie i podziale Śląska wyjechał do polskich Katowic. Jego rodzice i rodzeństwo pozostali w Baborowie, po stronie niemieckiej. Ostatnie prace wydawał pod pseudonimem F. Res. Dyplom nauczycielski i prawo wykonywania zawodu nauczycielskiego otrzymał w 1923 roku. Wiele lat przepracował jako nauczyciel języka polskiego i łaciny oraz dyrektor szkoły. Z powodu protezy i utykania otrzymał od swoich uczniów przezwisko Hefajst (Hefajstos).
Oprócz pracy w charakterze pedagoga, Steuer zajmował się badaniem gwar okolic z których pochodził. We wstępie do Dialektu sulkowskiego pisał: Przyczyny zainteresowania się narzeczem sułkowskim wyjaśniał następująco:
Aby temu przeciwdziałać, nie tylko opisał specyfikę dialektu sułkowskiego, ale przygotował też słownik z odmianami używanych słów oraz kilka czytanek pisanych specjalnym alfabetem (przypominającym współczesny, międzynarodowy zapis fonetyczny) oddającym brzmienie słów. Zapis miał być czytelny i użyteczny dla ludzi wynaradawianych, niemających kontaktu z językiem polskim. Metodę zapisu dopracował Steuer we współpracy z Kazimierzem Nitschem. W 1937 roku powstała praca Narzecze baborowskie. Współpraca z Uniwersytetem Jagiellońskim w Krakowie i później także z Polską Akademią Umiejętności zaczęła się już w roku 1923.