Statek miał kadłub stalowy o konstrukcji nitowanej, posiadał dwa pokłady ciągłe i cztery ładownie. Pojemność po wybudowaniu wynosiła 3578 BRT. Architektura statku była klasyczna dla tego okresu, z centralną, mało rozbudowaną wyspą nadbudówek i pojedynczym cienkim kominem na śródokręciu, odprowadzającym spaliny z siłowni znajdującej się poniżej. Dziobnica była pionowa, rufa z dużym nawisem. Napęd stanowiła 3-cylindrowa maszyna parowa potrójnego rozprężania własnej produkcji stoczni, o mocy indykowanej 1350 KM, napędzająca jedną śrubę. Parę zapewniały dwa kotły.
W 1907 armatorem został H.C. Horn i zmieniono nazwę statku na „Hilda Horn” (port macierzysty Lubeka). W 1911 został sprzedany Deutsche Levante Linie z siedzibą w Hamburgu i pływał odtąd na linii śródziemnomorskiej jako „Tinos”. Po wybuchu I wojny światowej statek został w sierpniu 1914 internowany w Pireusie. We wrześniu 1916 został zarekwirowany przez wojska francuskie, które wkroczyły do Grecji, po czym przejęty jako zdobycz przez Francję. Służył następnie jako transportowiec wojenny pod nazwą „Le Bourget”. Po wojnie statek został wystawiony na sprzedaż, lecz dopiero w 1922 kupił go francuski armator Charles Schiaffino (towarzystwo Societe Algerienne de Navigation pour l'Afrique du Nord). Statek otrzymał nazwę „Laurent Schiaffino”, z portem macierzystym Algier.