Reprezentowała wielkopolskie środowisko kobiece na zjazdach kobiet z trzech zaborów. Na wiec, który zorganizowała 10 maja 1908 roku, jako sprzeciw wobec zaostrzeniu ustaw zaborcy dotyczących języka polskiego i wywłaszczania Polaków, przybyło około 2000 kobiet z różnych regionów; na wiecu w 1912 roku pojawiło się już około 5000 kobiet. Wsparcie dla wieców przesyłali Tułodzieckiej listownie m.in. Henryk Sienkiewicz i Eliza Orzeszkowa.
Wielokrotnie była celem represji władz niemieckich, m.in. w 1913 roku odbyła 12-dniową karę więzienia (2–14 czerwca 1913 roku). Kara została wymierzona za kursy dla rodziców: uznano je za publiczne zebranie w języku polskim; pierwotnie karą była grzywna, której Tułodziecka nie zapłaciła.
W 1919 została wiceprzewodniczącą Narodowej Organizacji Kobiet, którą to funkcję pełniła do 1927Kurjer Warszawski, R.112, nr 320 (19 listopada 1932) - wyd. wieczorne, s. 11.. Była także przewodniczącą oddziału NOK w PoznaniuDziennik Wileński, R.16, nr 257 (15 października 1932), s. 2.. W roku 1920 Towarzystwo „Warta” przekazało swoje zbiory książkowe i pomoce naukowe poznańskim szkołom powszechnym. W latach 20. Aniela Tułodziecka pełniła funkcję pomocnika inspektora szkolnego w Poznaniu. W uznaniu zasług została mianowana honorowym inspektorem szkolnym. W 1927 roku zrezygnowała z funkcji przewodniczącej „Warty”.