Drugi budynek gospodarczy z czerwonej cegły, z dekoracją wykonaną w tynku, mieszczący stajnię o ośmiu boksach i powozownię, a w wieży na piętrze pomieszczenia mieszkalne, zaprojektowany przez innego łódzkiego architekta – Adolfa Zeligsona (Seligsona) – powstał w 1893.
Układ wnętrz był klarowny i funkcjonalny. Na parterze znajdowały się wnętrza o większej skali, bogatszym wystroju, urządzone z przepychem, służące celom reprezentacyjnym. Były to: neorokokowy salon lustrzany, neobarokowa jadalnia, gabinet pana domu, pokój myśliwski z palarnią, salonik orientalny i salon kwiatowy, oddające typowe gusta łódzkiej burżuazji przemysłowej, wzorującej się na europejskiej arystokracji. Piętro było przeznaczone wyłącznie dla domowników - sypialnie, łazienka, pokoje pani i pana, pokój panieński, oraz pokoje gościnne. Wystrój tych pomieszczeń ograniczał się w zasadzie do dekoracji faset.