Po powrocie Tczewa do Polski w 1920, w mieście zaczęli się osiedlać ewangelicy-Polacy z różnych regionów kraju. Zbór powstał 13 stycznia 1930 z inicjatywy osób skupionych wokół inż. Henryka Kliema, który został wybrany prezesem kolegium kościelnego. Pierwsze nabożeństwo odprawił 9 lutego 1930 ks. Jerzy Kahané z polskiej parafii w Bydgoszczy. Do 1939 nabożeństwa odbywały się w kościele podominikańskim, należącym do Ewangelickiego Kościoła Unijnego, dzięki życzliwości ks. superintendenta Bertholda Harhausena. Kolejnymi administratorami polskiego zboru byli ks. Leopold Michelis z Gdyni i ks. Ryszard Danielczyk z Grudziądza, a od 1937 ponownie ks. Jerzy Kahané, jako proboszcz w Gdyni. Pod koniec 1937 powstał drugi zbór filialny, w Starogardzie (stamtąd pochodził ks. Jan Gross). Po śmierci inż. Kliema w 1938, główną rolę w radzie kościelnej odgrywał Wilhelm Abt.