Rok później nagrano na płyty gramofonowe wykłady biblijne w języku tagalskim, które 373 głosicieli przy pomocy przenośnych gramofonów odtwarzało mieszkańcom.
W 1941 roku kolejne publikacje religijne przetłumaczono na cztery główne języki. Zaczęto organizować niewielkie zgromadzenia. Liczba głosicieli przekroczyła ponad 2000 osób, wielu w czasie okupacji japońskiej za zachowanie neutralności zostało osadzonych w obozach.
W 1945 roku w Lingayen w prowincji Pangasinan na zgromadzenie przybyło ponad 4000 osób. Rok później w kraju działalność prowadziło 2600 głosicieli. W dniach od 18 do 20 grudnia 1946 roku w Santa Ana koło Manili zorganizowano kongres pod hasłem „Weselące się narody”. Uczestniczyło w nim ponad 5000 osób.
Rozwój działalności 14 czerwca 1947 roku przyjechali pierwsi absolwenci Szkoły Gilead: Earl Stewart, Victor White i Lorenzo Alpiche. Czwarty, Nick Skelparick, dołączył do pozostałych jakiś miesiąc później. W tym samym liczba głosicieli przekroczyła ponad 2900 osób. Od 1947 roku zaczęto tłumaczyć „Strażnicę” na język tagalski, w kwietniu 1949 roku na język cebuańskim i pangasinan.
W roku 1950 przybyli kolejni misjonarze, m.in.