Po zamążpójściu Szeptycka nie porzuciła swoich dotychczasowych zainteresowań. W 1924 oraz 1927 prowadziła prace archeologiczne na stanowisku w Tarnowicy (powiat jaworowski), gdzie odkryła m.in. cztery jamy z okresu neolitu. Stanowisko to zostało odkryte pod koniec XIX wieku przez teścia Jadwigi, Jana Szeptyckiego oraz dr Aleksandra Czołowskiego. Znalezione artefakty przekazano do Muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie, a wyniki badań Szeptyckiej opublikowano na łamach „Przeglądu Archeologicznego” w 1928 w artykule Sprawozdanie z poszukiwań w Tarnowicy w pow. jaworowskim (woj. lwowskie) w gminie Bruchnal (wlas. hr. Leona Szeptyckiego).
Również w Galicji Szeptycka prowadziła badania etnograficzne. Wyniki badań opracowała w pracy pt. Przyczynki do etnografii powiatu jaworowskiego, którą w 1934 r. złożyła do oceny Polskiej Akademii Nauk w Krakowie na ręce sekretarza prof. Kazimierza Moszczyńskiego. Chociaż Moszczyński zwrócił uwagę na pewną staroświeckość pracy, uznał ją za wartościową. Po wprowadzeniu niezbędnym poprawek Polska Akademia Nauk planowała opublikować Przyczynki w połowie 1939 r., czemu przeszkodziła wojna. Cześć ilustracyjna rękopisu z opisami zachowała się w Archiwum Muzeum Etnograficznego w Krakowie.
Szeptycka była członkinią Towarzystwa Muzeum Etnograficznego w Krakowie.