Jadwiga Szeptycka (ur. 16 marca 1883 w Siemianicach, zm. 27 września 1939 w Przyłbicach) – polska pionierka archeologii i etnografii, działaczka społeczna i pisarka.
Życiorys
Dzieciństwo i młodość Była córką ziemianina Piotra Szembeka (wnuka generała Piotra Szembeka) i Marii Szembekowej z Fredrów (córki Jana Aleksandra i wnuczki Aleksandra Fredry). Dzieciństwo i młodość spędziła w majątku rodziny Szembeków w Siemianicach. Odebrała staranne wykształcenie domowe w duchu patriotycznym. Jako nastolatka aktywnie angażowała się w działania tajnej szkoły, która w latach 1894-1904 funkcjonowała w Siemianicach z inicjatywy jej matki, Marii Szembekowej. Razem z siostrą Zofią, Jadwiga uczyła miejscowe dzieci wiejskie języka polskiego i historii narodowej.
W 1897 czternastoletnia Jadwiga wraz z Zofią przystąpiła do badań archeologicznych cmentarzyska z okresu rzymskiego w rodzinnej wsi. Opiekę naukową nad pracą sióstr sprawował kustosz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk Bolesław Erzepki. Pierwszy etap badań trwał z przerwami od 1897 do 1901. Opisy 14 grobów zamieściła Szeptycka w Sprawozdaniu z poszukiwań archeologicznych odbytych ostatniemi latami w Siemianicach (powiat kępiński) opublikowanym w „Rocznikach Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego” w 1902.