W 1791 roku został przez Sejm Czteroletni powołany do komisji kodyfikacyjnej. Po powrocie do Wilna w 1793 roku ponownie objął katedrę Uniwersytetu Wileńskiego, a w latach 1799–1808 był jego rektorem. Sejm grodzieński (1793) nominował go do Komisji Edukacji NarodowejVolumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 344..
Jako ekonomista był propagatorem i zwolennikiem fizjokratyzmuA. J. Kukuła, Hieronim Stroynowski, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XLIV/3, z. 182, 2006, s. 395, jednym z najwybitniejszych fizjokratów na ziemiach polskich. W 1785 roku opublikował dzieło zatytułowane Nauka prawa przyrodzonego, politycznego, ekonomiki politycznej i prawa narodów.
20 sierpnia 1804 roku został mianowany biskupem koadiutorem łucko-żytomierskim, a 19 stycznia 1808 otrzymał sakrę biskupią. Od 1808 roku był administratorem diecezji wileńskiej, 26 września 1814 stając się jej biskupem.
W roku 1792 otrzymał medal „Merentibus”, w 1794 został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s.