Kamień węgielny pod budowę kościoła położono w 1893 roku, a już w 1895 roku kościół poświęcono.
Pierwszy stały duchowny zamieszkał na miejscu w 1885 roku, zaś w 1888 roku formalnie utworzono parafię. W Siemianowicach Śląskich zamieszkiwało wówczas już ponad 1,3 tys. ewangelików. W 1886 roku założono znajdujący się przy obecnej ulicy Cmentarnej cmentarz ewangelicki, potem wybudowano plebanię i rozbudowano szkołę, a w latach 1899–1900 wzniesiono dom parafialny, rozbudowany w 1927 roku, w którym pomieszczono przedszkole i dom opieki.
W szczytowym okresie rozwoju, w 1918 roku parafia liczyła już blisko 3,2 tys. zborowników. W wyniku poplebiscytowego rozgraniczenia Górnego Śląska Siemianowice Śląskie znalazły się w Polsce, wskutek czego wiele rodzin ewangelickich pochodzenia niemieckiego opuściło miasto. W latach 1938–1939 polskim prefektem był ks. Edward Dietz.
Po II wojnie światowej, w 1945 roku kościół w Siemianowicach Śląskich wraz z plebanią i otaczającymi terenami należącymi do parafii ewangelickiej przejął kościół rzymskokatolicki.