thumb|Krzysztof Zamenhof-Zaleski podczas Światowego Kongresu Esperanto w Rotterdamie, 2008 thumb|Krzysztof Zamenhof-Zaleski podczas Światowego Kongresu Esperanto w Rotterdamie, 2008 thumb|Ludwik-Krzysztof Zaleski-Zamenhof (pierwszy z prawej) z rodziną, ok. 1935 Ludwik Krzysztof Zamenhof-Zaleski (fr. Louis-Christophe Zaleski-Zamenhof; ur. 23 stycznia 1925 w Warszawie, zm. 9 października 2019 w Antony pod Paryżem) – polski inżynier-konstruktor, esperantysta, wnuk Ludwika Zamenhofa.
Życiorys Urodził się w Warszawie jako syn Adama Zamenhofa (1888–1940) i Wandy z domu Frenkel (1893–1954). Podczas II wojny światowej wraz z najbliższą rodziną został przesiedlony do getta warszawskiego. W sierpniu 1942 udało mu się wydostać z Umschlagplatzu, skąd wywieziono go jako nieżywego. Po aryjskiej stronie ukrywali się pod przybranym nazwiskiem Zaleski.
Po zakończeniu wojny studiował na Politechnice Warszawskiej (1946–1949), którą ukończył jako inżynier budownictwa. Później pracował na uczelni i uzyskał stopień doktora. Zajmował się głównie technologią betonu sprężonego, razem z Feliksem Jaworskim i Zygmuntem Kleczkowskim napisał pierwszą książkę w języku polskim na ten temat (Beton strunowy, Warszawa 1953).