W 1919 został wybrany prezydentem Kalisza. Priorytetowym celem Michalskiego było odbudowanie miasta. Ponadto interweniował listownie u premiera, apelując o zamrożenie cen chleba i kartofli. Za jego prezydentury odtworzono 34 posesje oraz 2 szkoły. Zrezygnował z funkcji w 1921 przez nasilający się konflikt z Radą Miejską.
2 czerwca 1921 został mianowany ministrem aprowizacji w rządzie Wincentego Witosa. Michalski miał ambitne plany jak poprawić zaopatrzenie w Polsce: punkt ciężkości aprowidowania ludności, który dotychczas opierał się wyłącznie na czynnikach rządowych przenosi się na społeczeństwo, aprowiduje się w pierwszej linii tylko tych mieszkańców, którzy pracują, ustala się przy pomocy organizacji społecznych (kooperatyw związków itp.) wymianę produktów wsi na produkty miast.
Jednak nie weszły one w życie, a Michalski podczas sprawowania funkcji ministra, wydał tylko dwa rozporządzenia m.in. uchylenie i znowelizowanie aktów prawnych w przedmiocie obrotu ziemiopłodami i przetworami, pozostałymi po dokonaniu świadczeń na rzecz Państwa. 14 czerwca podał się do dymisji, która został przyjęta 21 czerwca 1921.