Natomiast głównym źródłem inspiracji w sformułowaniu założeń nowej metodologii były prace Michela Foucaulta: Historia szaleństwa w dobie klasycyzmu (1961) i Archeologia wiedzy (1969), a także dzieła Clifforda Geertza: Interpretacja kultury (1973), Od rytuału do teatru (1982), Lokalna wiedza (1983).
Chronologia 1980 – Stephen Greenblatt opublikował zbiór esejów o renesansie angielskim: Renaissance Self-Fashioning: from More to Shakespeare, uważany za pierwszy manifest nowego historyzmu. 1982 – Czasopismo „Genre” wydało numer specjalny poświęcony nowemu historyzmowi. 1983 – Nowi historyści założyli własne czasopismo: „Representations”. 1988 – Greenblatt opublikował Shakespearean Negotiations: The Circulation of Social Energy in Renaissance England. 1989 – Ukazał się zbiór prac pt. The New Historicism, pod redakcją Veesera. Pojawiła się także zbiorowa książka angielskich i amerykańskich badaczy, pod red. M. Levinsona, Rethinking Historicism: Critical Reading in Romantic Period (Przemyślenia historyczne: krytyczne studium okresu romantyzmu). 1994 – The New Historicism Reader, drugi zbiór tekstów pod redakcją Veesera. Zawierał także prace poruszające zagadnienia feminizmu, gender studies oraz roli płci w kulturze.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Metodologie badań literackich