Kultura ubóstwa (ang. culture of poverty; pierwotnie "subkultura ubóstwa", później skrócona do "kultury") – koncepcja, którą na podstawie swoich badań w Meksyku, w Indiach, w Portoryko i na Kubie sformułował w latach 40. XX wieku antropolog amerykański, Oscar Lewis.
Jest to według niego wzorzec życiowy, przekazywany z pokolenia na pokolenie przez społeczności ubogie w społeczeństwach nowoczesnych (nie dotyczy to ludów pierwotnych, które nie są zbytnio rozwarstwione społecznie i mają własną kulturę, umożliwiającą godne życie i zaspokojenie potrzeb swych członków). Ubóstwo według Lewisa posiada własną strukturę i mechanizm obronny, który człowiekowi biednemu ułatwia przetrwanie i bez którego z trudem dałby sobie radę. Jest to sposób życia niezmienny i trwały.
Ludzie, którzy musieli się dostosować do warunków ubóstwa materialnego w społeczeństwie przemysłowym, wypracowali w tym celu specyficzny system zachowań i wartości, który można traktować jako kulturę w sensie antropologicznym. Z definicji kultury zaś wynika, że jest to system, w którym przez wychowanie dochodzi do socjalizacji kolejnych pokoleń.