Dopiero jego postępująca deprecjacja spowodowała szkodliwą różnicę w zawartości srebra w monecie lub w gorszej jego próbieAndrzej Mikołajczyk: Monety stare i nowe. Warszawa: Arkady, 1988, s. 14..
W Polsce Mieszko Stary oprócz takich praktyk redukcji kruszcu w masowo bitych brakteatach, stosował (nawet trzykrotnie w ciągu roku) przymusową wymianę monet (renovatio monetae), co doprowadzało do znacznego drenażu rynkuHenryk Cywiński: Dziesięć wieków pieniądza polskiego. Warszawa: LSW,1987, s. 18-20.. Na zachodzie (za Odrą) brakteaty „słowiańskie” z wyjątkową inskrypcją CNES bił m.in. książę Jaksa z Kopanicy (Köpenick)Henryk Cywiński: Dziesięć wieków pieniądza polskiego, dz. cyt., s. 29..
Typową praktyką była częsta wymiana brakteatów (z reguły 2 razy w roku), podczas której redukowano liczbę monet, np. za 13 starych otrzymać można było jedynie 12 nowej emisji, przy czym dopuszczano do obrotu jedynie nowe monety. W ten sposób zapobiegano tendencji gromadzenia pieniędzy i wymuszano ich szybki obrót, co prowadziło do stabilnego rozkwitu gospodarczego w średniowieczu. Czeski kronikarz .
Zobacz też brakteaty z Tjurkö
Przypisy
Linki zewnętrzne
Karl Walker: "Brakteaty – pieniądze średniowiecza" w książce Pieniądz w biegu historii
Kategoria:Europejskie monety średniowieczne