Cechy utworu Sarrasine należy do cyklu opowiadań Balzaka o sztuce (podobnie jak Nieznane arcydzieło i Gambara) i wpisuje się w ogólną refleksję o akcie tworzenia jako o ogromnym, niekiedy wręcz nieludzkim cierpieniu. Autor nie podejmuje jednak oceny tego rodzaju działania, nie wskazuje swojej oceny zarówno poczynań samych artystów, jak i osób, które tworząc sztukę przyczyniają się do nieszczęścia innych (jak Circognara, za sprawą którego doszło do kastracji rzekomej Zambinelli).
Przez wiele lat Sarrasine należał do rzadziej czytanych i interpretowanych dzieł Balzaka, uważany za młodzieńczy, romantyczny eksperyment zarówno pod względem treści, jak i formy (jedno z pierwszych opowiadań z zastosowaniem techniki opowieści w opowieści, wielokrotnie potem powtarzanej, np. w Honorynie, Czerwonej oberży lub Banku Nucingena). Nową interpretację dzieła przedstawił dopiero Roland Barthes, dla którego Sarrasine był przede wszystkim wyrazem niepokoju historii i skomplikowanych czasów, w jakich powstał – zdaniem krytyka utwór o takiej zawartości mógł powstać jedynie w epoce gwałtownych przemian i ogólnego braku stabilizacji, jak okres pierwszych miesięcy monarchii lipcowej. Interpretację tę Barthes przedstawił w książce S/Z z 1970.
Bibliografia
Kategoria:Opowiadania Honoré de Balzaca Kategoria:Utwory literackie z 1830