W 1867 został z kurii wielkiej własności członkiem Rad Powiatowych w Nowym Sączu (do 1869) i Mościskach, gdzie w latach 1870–1878 był także prezesem Wydziału Powiatowego. W latach 1868–1870 wybierano go na delegata do ogólnego zgromadzenia galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. W tym okresie, z uwagi na edukację szkolną dzieci, mieszkał wraz z rodziną w Krakowie. 17 kwietnia 1873 otrzymał austriacki Order Żelaznej Korony II klasy. Wiele uwagi poświęcał administrowaniu dóbr nawojowskich, gdzie oprócz gospodarki leśnej rozwijał produkcję wyrobów z żelaza. W 1877 obrano go posłem do Sejmu Krajowego Galicji z kurii gmin wiejskich w okręgu Mościska. Przewodniczył sejmowej komisji lustracyjnej, często był urlopowany. 19 lutego 1881 otrzymał nominację cesarską na dożywotniego członka austriackiej Izby Panów. Z okazji 600-lecia śmierci błogosławionej Kingi w 1892 ofiarował srebrną trumienkę na jej relikwie klaryskom w Starym Sączu. Ufundował w latach 1894–1898 kościół w Nawojowej.Zmarł we Frain an der Thays W czerwcu 1911 zwłoki Stadnickiego i jego żony Ludgardy zmarłej w kwietniu 1911 zostały przewiezione do Charzewic koło Krysowic i pochowane w grobowcu Mniszków, obecnie spoczywają w grobowcu Stadnickich w Nawojowej.