Pojawił się on wówczas w formie poetyckiej w Pieśni o Nibelungach i romansach o Helgundzie i Walterze, w polskiej Kronice wielkopolskiej pod postacią legendy o Walgierzu Wdałym i Helgundzie a także w islandzkiej sadze o Dytryku z Bern, i w dolnoniemieckiej opowieści zatytułowanej Biterolf.

Waltharius Podstawową wersję opowieści przynosi pochodzący z IX wieku, napisany heksametrem, poemat łaciński, zatytułowany Waltharius. Jego autorem jest nieznany bliżej GeraldPrzez długie lata mimo jednoznacznego określenia imienia autora w prologu poematu utrzymywał się pogląd, że autorem utworu jest mnich Ekkehard I z klasztoru Sankt Gallen. Opierał się on na przekazie jego następcy, również Ekkeharda, który w swoim dziełku Casus sancti Galli wspomniał, że mnich Ekkehard, żyjący w I połowie IX wieku napisał żywot Waltera o mocnej ręce (vitam Waltharii manu fortis). Obecnie przyjmuje się, że wzmianka dotyczy świętego Waltera, mnicha, być może tożsamego z Walterem z Novalese, którego żywot nie zachował się (G. Labuda, Źródła, sagi i legendy, s. 280-281)., który dzieło swe zadedykował biskupowi ErchanbaldowiNajprawdopodobniej biskupowi Erchanbaldowi z Eichstätt (884-916), lub co jest mniej prawdopodobne biskupowi Erchanbaldowi ze Strasburga (965-991).