Od października 1944 do lipca 1950 przewodniczył Państwowej Komisji Planowania przy KC KP(b)L, od 19 lutego 1949 do 22 września 1952 był członkiem Biura KC KP(b)L i jednocześnie od czerwca 1950 do czerwca 1953 I sekretarzem Komitetu Obwodowego KP(b)L/KPL w Szawlach. Po śmierci Stalina objął w czerwcu 1953 stanowisko I zastępcy przewodniczącego Rady Ministrów Litewskiej SRR (do lutego 1954), a w lutym 1954 II sekretarza KPL (do 24 stycznia 1956). 16 stycznia 1956 został wybrany przez Radę Najwyższą premierem jako następca Mečislovasa Gedvilasa, którym był do 14 kwietnia 1967. Tego samego dnia objął urząd Przewodniczącego Prezydium Rady Najwyższej Litewskiej SRR. Na stanowisku głowy państwa przetrwał do 24 grudnia 1975. Od 25 lutego 1956 do 24 lutego 1976 był zastępcą członka KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2 do 9 kadencji (1946–1979).