Morfologia Długość ciała osobników znajdujących się w niewoli wynosi około 25 cm; masa ciała 70–115 g. Upierzenie szpaka balijskiego jest białe z wyjątkiem czarnych końcówek sterówek i lotek. Od czoła aż do karku ciągną się długie, szczeciniaste pióra, które mogą być prostowane. Tęczówka szara, biaława lub brązowa, naga skóra wokół oczu i za okiem koloru jasnobłękitnego. Dziób szary lub brązowy, końcówka dzioba żółtawa; nogi koloru niebieskiego. Samica podobna do samca, lecz wydłużone pióra na głowie są krótsze niż u samca. Młode ptaki mają znacznie krótszy grzebień na głowie, mogą też mieć ciemny odcień na tyle ciała i odrobinę koloru cynamonowego na skrzydłach.

Ekologia Siedlisko, zachowanie i pokarm mały|lewo|Szpak balijski z nastroszonymi piórami na głowie Szpak balijski jest ptakiem osiadłym, zamieszkującym otwarte lasy z trawiastym podszytem, unikającym zamkniętych, lesistych terenów. Pieśń szpaka balijskiego składa się z wielu głośnych, gadatliwych nut, w tym gwiżdżących i przenikliwie głośnych tonów, którym towarzyszą strojenie wydłużonych piór na głowie oraz różne skłony. Śpiewają obie płci, często bez jakiegokolwiek powodu. W czasie lotu odzywają się głośnym „creer” lub „kwuk-kwi”;