Wybór jakiego dokonał metropolita wileński nie był przypadkowy ponieważ kościół białostocki nie był pierwszą świątynią budowaną przez ks. Abramowicza. Kiedy 27 września 1921 r. spłonął doszczętnie zabytkowy, pochodzący z 1779 r., kościół w Goniądzu, Kuria wileńska powierzyła parafię goniądzką i odbudowę spalonej świątyni ks. Abramowiczowi, doświadczonemu budowniczemu kościołów między innymi w Dereczynie k. Słonima i Uhowie koło Łap.
Budowę kościoła parafialnego w stylu modernistyczno-ekspresjonistycznym według projektu prof. Oskara Sosnowskiego na planie ośmioboku, składającego się z trzech stopniowo narastających brył zrealizowano w latach 1927–1946 z ogromnymi trudnościami. II wojna światowa, okupacja bolszewicka, niemiecka, a pomimo to budowa świątyni Pomnika Niepodległości trwała nieprzerwanie także i w tych niekorzystnych czasach. W roku 1940 po zbudowaniu pierwszego piętra wewnętrznych galerii świątyni Sowietom przyszedł pomysł odebrania jej parafii i przeznaczenia kościoła na cyrk. Sowieckie władze okupacyjne dwukrotnie nakładali na parafię św. Rocha kontrybucję, na którą wędrowały kosztowności parafian, aż do zupełnego ich wyczerpania, tak, że na drugą ratę kontrybucji w czerwcu 1941 r. nie zebrano odpowiedniej kwoty i miano oddać już mury nie dokończonej świątyni władzom sowieckim.