Komunikacja z pamięcią zachodzi przez wbudowany w procesor, kontroler pamięci IMC (Integrated Memory Controller).
Wszystkie procesory z pierwszej generacji Core i7 mają taką samą ilość pamięci cache: po 32 KB pamięci instrukcyjnej L1 i 32 KB pamięci danych L1 na każdy z rdzeni po 256 KB współdzielonej pamięci instrukcyjnej/danych L2 na każdy z rdzeni 8 MB współdzielonej pamięci instrukcyjnej/danych L3 wspólnej dla wszystkich rdzeni
Są wyposażone w najnowsze technologie oszczędzania energii, dzięki którym komputery stacjonarne mogą przechodzić w tryby uśpienia poprzednio dostępne dla notebooków. Udostępniają także nową funkcję zwiększającą wydajność – Nehalem Turbo Boost lub Intel Turbo Boost, która automatycznie zwiększa szybkość taktowania jednego lub kilku rdzeni procesora w przypadku obciążenia, jeśli procesor nie przekroczy swojego TDP. Dzięki niej wydajność procesora zwiększa się (zarówno w aplikacjach jedno jak i wielowątkowych), jednocześnie nie zwiększając poboru prądu w trakcie spoczynku.
Zastosowano technologię Hyper-Threading (wykorzystywanej wcześniej w Pentium 4 i procesorach Xeon), która umożliwia jednoczesne wykonywanie wielu nie kolidujących ze sobą wątków obliczeniowych. Oznacza to, że każdy rdzeń może robić dwie rzeczy naraz, np.